Uncategorized

Kobieta, a ABORCJA…

Przeżycia kobiet w trakcie aborcji zależą od metody wykonania zabiegu, a tym samym od długości trwania ciąży.

Niektóre z nich mają poczucie, że są świadome wyboru jakiego dokonały, są odpowiedzialne za podjęte decyzje. Nie przeżywają wahania: „Nie było wyboru. Trzeba było zacisnąć zęby i przez to przejść”. „Płód jest częścią ciała kobiety. Kobieta może rozporządzać płodem, podobnie jak swoimi włosami, paznokciami”; „Tak, to była jedna z najsłuszniejszych decyzji w moim życiu” . Kobiety  te  kilka  godzin  po  przeprowadzeniu zabiegu aborcji odczuwają ulgę. Czują się zadowolone, odprężone.

Inne kobiety, przed dokonaniem aborcji odczuwają wielki smutek. Martwią się o przyszłość, boją się powikłań i bólu w trakcie zabiegu. Mają poczucie przymusu przerwania ciąży, nie są pewne czy decyzja którą podjęły jest słuszna. W trakcie zabiegu odczuwają chęć ucieczki. Pragną, by wydarzyło się coś, co zmieni bieg wydarzeń. Przeżywają wewnętrzną rozterkę i do ostatniej chwili nie wiedzą, co powinny uczynić. Mają poczucie ubezwłasnowolnienia, opisują siebie jako „przedmiot” w rękach losu. Przerwanie ciąży nie jest ich najgłębszym pragnieniem, mimo to stają się bezwolne, poddają  się:  „Pamiętam  ten  straszny  moment  na  fotelu  lekarskim  i  to  jakby  przez  mgłę widzenie noworodka z opadającą główką. Chciałam się wycofać, ale wstyd wziął górę, a nie rozsądek”, „Spojrzałam na podłogę w łazience i zobaczyłam, że pomiędzy moimi stopami jest trochę krwi i coś jeszcze–coś małego i okrągłego. Najbardziej kształtna maleńka rzecz, jaką kiedykolwiek widziałam. Planeta życia i energii leżała na mojej dłoni”. Kobiety są nękane wyrzutami sumienia. Mają żal do siebie i otoczenia. Odczuwają lęk o zdrowie. Aborcję wspominają ze łzami w oczach.

Obie grupy kobiet łączy jedno –pragną jak najszybciej zapomnieć o tym, co się stało.

Dostępne badania wykazują, że negatywne konsekwencje przerwania ciąży ujawniają się niemal we wszystkich sferach życia człowieka: psychicznej, emocjonalnej, somatycznej i  społecznej.  Skutki  aborcji  zależą  od wielu  czynników.  Przede  wszystkim  od zaawansowania  ciąży  i zastosowanej  metody.  Nie  bez  znaczenia  jest  wiek, stan zdrowia  i  liczba porodów kobiety.  Ważne jest doświadczenie, umiejętności i  nastawienie osoby  wykonującej  zabieg. Krwotok,  pęknięcie  macicy,  zapalenie  jajowodów,  udar mózgowy,  zator  tętnicy  płucnej,  niecałkowite  opróżnienie  jamy  macicy,  powikłania anestezjologiczne,  choroba  zakrzepowa  żył  i infekcje  (ropień  macicy,  zakażenie ogólnoustrojowe), to najpoważniejsze powikłania aborcji chirurgicznej. Ich częstość waha się między 2-3%.

Aborcja dokonana poprzez przyjęcie środków farmakologicznych zwiększa możliwość wad rozwojowych u dzieci, w przypadku gdy próba zabiegu nie powiedzie się.

Odległe somatyczne następstwa obejmują niepłodność, przewlekłe bóle brzucha i przewlekłe zapalenie narządów miednicy małej. Istnieją doniesienia, że co czwarta kobieta dokonująca aborcji  pierwszego  dziecka  ma  problem z ponownym zajściem w ciążę.

Jajowodowa ciąża pozamaciczna  zdarza  się  osiem  razy  częściej  u  kobiet,  które  dokonały  aborcji.  Z piśmiennictwa i zawartych w nim badań wynika, że przerwanie ciąży jest czynnikiem ryzyka przodującego  łożyska  i  porodu  przedwczesnego  w  kolejnej  ciąży.  Poza  tym  abortujące kobiety  czterokrotnie  częściej  doświadczają  zaburzeń  cyklu  menstruacyjnego,  czynności hormonalnej i bolesności podczas współżycia seksualnego.

Reakcje kobiet po dokonaniu aborcji różnią się od siebie. Niektóre z nich przez dość długi czas funkcjonują prawidłowo, sprawnie. Często dzieje się tak poprzez mechanizmy obronne, które zostały już opisane. Inne odczuwają intensywne skutki traumy już w trakcie zabiegu lub krótko po nim. Jak   powszechnie   wiadomo ,kobiety  poddające  się  zabiegowi  aborcji  podlegają wysokiemu  ryzyku  wystąpienia u  nich  problemów  psychicznych  i emocjonalnych,  które składają się na tzw. zespół poaborcyjny, czyli zespół zaburzeń po stresie urazowym (Post Abortion  Syndrom–PAS).

Zespół ten charakteryzuje się pobudzeniem  nerwowym, drażliwością, brakiem opanowania, wybuchami gniewu. Kobieta ma trudności z zasypianiem i snem, a także z koncentracją uwagi. Ma poczucie winy, poniża siebie. Dręczą ją wyrzuty sumienia: „Tak wielkiego poczucia winy chyba nie ma żaden inny morderca, gdyż widzi swoją ofiarę, a ja cóż? Nie wiem nawet kogo zabiłam. Syna, córkę? ”Często wyrzutom sumienia towarzyszy żal do siebie, lęk przed karą i potępieniem. Niektóre kobiety interpretują dalsze niepowodzenia w życiu jako karę za  dokonanie aborcji. Wspomnienia o aborcji powodują przerażenie pacjentki, a także nadmierną reakcję fizjologiczną, np. zlewne poty, kołatanie serca, drżenie rąk, podwyższenie ciśnienia, tachypnoe.

Często kobiety doświadczają obniżenia popędu płciowego, pożądania  seksualnego. Stwierdza się też u nich zaburzenia orgazmu. Innym     zaburzeniem     sfery     seksualnej     jest     zaobserwowany     promiskuityzm, charakteryzujący się tendencją do zawierania kolejnych, często przypadkowych związków seksualnych.

Należy też wspomnieć, iż niektóre pacjentki, chcąc poprawić swój nastrój, sięgają po używki i  w efekcie często uzależniają się od alkoholu, narkotyków, papierosów, czy też leków.

Problemy z łaknieniem również nie są im obce. U niektórych z nich obserwujemy wilczy apetyt, u innych jego brak. Nagminne  staje  się  powracanie  do  przeżyć  związanych  z  aborcją  w  myślach, uczuciach, wyobrażeniach i zachowaniach. Nasilają się, gdy  przypada  rocznica  daty kiedy dokonała aborcji, termin ,gdy dziecko miało się urodzić. Ból sprawia jej widok szpitala, czy  kontakt z innymi dziećmi. Kobietę dręczą sny o wykonanym zabiegu. Przygnębienie potęgują  natrętne  myśli  i  wyobrażenia  o  dziecku.  Kobiety  w  podświadomości  nadają nienarodzonemu  dziecku  imię  i  liczą  mu  lata.  Ilustrują  te  przeżycia  liczne  wypowiedzi: „Nieraz siedzę i patrzę na dzieci na podwórku. Myślę o moim nie urodzonym dziecku. Też by już tak biegało, wpadło do domu z nabitym siniakiem, cieszyło się i płakało wraz ze mną. Myślę jakby wyglądało, co lubiłoby robić, jakie miałoby zdolności, jakie miałoby brzmienie głosu mówiąc –mamusiu”.

Do  innych  objawów można zaliczyć  podświadome  odczuwanie  ruchów perystaltycznych jelit, jako ruchy dziecka (już po dokonaniu zabiegu aborcji). Pacjentka często czuje się samotna i wyobcowana. Ma poczucie niezrozumienia przez innych  ludzi, dlatego też często izoluje się bądź staje się oziębła w kontaktach z innymi.

Czasem  budzi  się  w  niej  gniew,  agresja  i  zazdrość  w  stosunku  do  innych  kobiet posiadających dzieci. Chłód  uczuciowy  kobiet  po  zabiegu  aborcji  powoduje  również  konflikty  w małżeństwie.  Często  nieporozumienia  w  domu  i  brak  pociągu  płciowego  są  związane  z poczuciem żalu do męża, że pozwolił lub nakazał kobiecie podjąć decyzję o przerwaniu ciąży.

Równie dotkliwym i dokuczliwym objawem jest utrata celu życia. Kobieta traci swe zainteresowania, przestaje być aktywna, wycofuje się z życia towarzyskiego. Nierzadko pojawiają się u niej nawet myśli samobójcze. Czasem dochodzi do tego, że kobieta próbuje odebrać sobie życie. Nie widzi ona sensu dalszej egzystencji, nie ma siły już żyć.

Zespół poaborcyjny nie jest jedynym wyrazem zaburzeń związanych z przeżywaniem aborcji.  Oprócz  niego  kobiety  doświadczają  też  nerwic  i  chorób  psychosomatycznych. Spotyka się nerwice depresyjne, lękowe, hipochondryczne, czy neurasteniczne.

Piśmiennictwo

  1. Napiórkowska – Orkisz M, Olszewska J: Położna wobec motywów i skutków aborcji, XII Międzynarodowa Konferencja Naukowo Szkoleniowa Życiodajna śmierć – pamięci Elizabeth Kübler – Ross, druk w monografii „Holistyczny wymiar współczesnej medycyny” Tom III, Krajewska – Kułak E, Łukaszczuk C, Lewko J, Kułak W. (red), Uniwersytet Medyczny w Białymstoku, „Duchno” Piotr Duchnowski, Białystok 2017, ISBN – 97883-944852-5-2, edycja maj 2017
  2. Makara-Studzińska  M.,  Iwanowicz-Palus  G.:  Psychologia  w  położnictwie  i ginekologii, Wyd.Lekarskie PZWL, Warszawa, 2009.
  3. Mc Person A.: Problemy zdrowotne kobiet,Wyd.SpringerPWN, Warszawa, 1997.
  4. Kornas-Biela  D.: Wokół początku życia ludzkiego, Instytut Wyd.PAX,  Warszawa,2004.
  5. Szczuka K.: Milczenie owieczek. Rzecz o aborcji, Wyd.W.A.B, Warszawa, 2004.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *